Geschiedenis

De twee bemanningsleden zitten in tandemposities aan de linkerzijde van het voertuig, elk met een set rijbesturingen in tegenovergestelde richtingen. Aan de achterkant van het voertuig is een grote grondverzetbak gemonteerd en aan de voorkant kan een raket-aangedreven anker op een 100 meter lange kabel, bevestigd aan een lier van 8 ton, worden gemonteerd. Wanneer de grondverzetbak vanuit de achterste zitplaats wordt bediend, wordt deze gebruikt voor grondverzet; het opruimen van obstakels en paden of het graven van gevechtsputten voor tanks of kanonnen en antitankgrachten. Wanneer de voorste zitplaats wordt gebruikt, kan het voertuig op de weg worden gereden en kan het anker worden gebruikt om de C.E.T. over steile obstakels, zoals rivieroevers, te trekken. De lierkabel kan zowel aan de voor- als achterkant van het voertuig worden ingezet met een maximale trekkracht van 8 ton in beide configuraties.

Het voertuig is beschermd tegen NBC (Nucleaire, Biologische en Chemische) dreigingen en heeft een luchtfiltratie-eenheid die schone lucht aan de bemanning levert wanneer de luiken in een besmette omgeving gesloten zijn. Het NBC-luchtsysteem wordt ook gebruikt om de drijflichamen op te blazen die nodig zijn om het voertuig in balans te houden tijdens het zwemmen.

Een Hulphefwerktuig (Auxiliary Lifting Attachment, ALA) – een davit met een lierkabelrol – gemonteerd aan de binnenkant van de grondverzetbak werd gebruikt voor het heffen van lasten tot 4 ton. Lasten zoals pallets van de Medium Girder Bridge konden verticaal tot een hoogte van 1,8 meter worden geheven. Dit stelde een vrachtwagen in staat om achteruit onder de opgetilde last te rijden, maar de C.E.T. kon niet rijden of draaien met een hangende last aan de ALA vanwege de zijwaartse zwakte van de ALA en de nabijheid van de last aan de grondverzetbak. Het gebruik van de ALA werd in de jaren 1990 stopgezet vanwege de moeilijkheden bij de jaarlijkse tests van de veilige werklast en een verminderde behoefte aan het gebruik ervan.

De amfibische voortstuwing wordt verzorgd door twee Dowty-waterimpellers, één aan elke kant van het voertuig, bediend door de commandant in de achterste zitplaats die naar voren kijkt. De waterjets worden gebruikt om het voertuig te sturen tijdens het zwemmen, met behulp van beweegbare kappen die de waterstroom sturen. Wanneer ze niet in gebruik zijn, worden de waterinlaten van de voortstuwingsunit afgedekt met gepantserde kappen om schade tijdens graafwerkzaamheden te voorkomen. Drijflichamen zijn nodig om het voertuig in balans te houden tijdens het zwemmen en een “golfschild” is aan de voorkant van het voertuig gemonteerd om te voorkomen dat het boeggolf het bemanningscompartiment overspoelt bij het betreden van water. De maximale snelheid in water is 8,5 knopen, het voertuig kan doorwaaden in 1,8 meter water en vereist voorbereiding voor gebruik in dieper water omdat het dan drijfvermogen bereikt. De FV180 kan een “Giant Viper” anti-mijnsysteem slepen en kan door een C-130 Hercules-vliegtuig worden vervoerd.